آسوده باش

گاه

آسوده کن

آسوده کن موج افکار پر خروشت را

تا کشتی ساحل را به مقصود رساند

گاه

پرنده ی افسانه ای افکارت را

از ظلمت قفس

گاه

پروانه ی نفس

آسوده کن

چشم هایت را از برای دامن نگارین رنگین کمان

خورشید بی کران

الهه ی باران

گاه

آسوده کن

بی کران موج پر خروش احساساتت را

تا شاعری باشد که برایت سروده ی عشق می خواند

گاه

آسوده کن

قلب دلداده ی شیدایت را

تا عاشق باشد ....